Of je het nu wilt of niet, regelmatig pik je gesprekken tussen anderen mee, en dan kun je de leukste en de raarste dingen horen.
Zo ook recentelijk, tijdens de wekelijkse boodschappen bij de supermarkt. Voor me lopen twee vrouwen, een oudere en een jongere. Moeder en dochter denk ik nog voordat ik in het gesprek wat ze voeren val.
"Maar oma, wat er daar blijft gebeuren is toch onmenselijk?"
Oma en kleindochter dus.
"Ik weet het niet, kind, het zijn toch terroristen die ze willen pakken?"
De kleindochter is het daar niet mee eens.
"Wat de een een terrorist noemt, is voor een ander een vrijheidsstrijder!"
Oma zucht: "Tja, dat klopt. In de Tweede Wereldoorlog waren het voor de Nazi's terroristen, hier werden ze als Verzetshelden vereerd. 't Is inderdaad van welke kant je het bekijkt. Maar niet te min, Israël heeft het recht zich te verdedigen."
Zij, en ik, lopen richting de verzameling scan-kassa's.
"Maar oma," de kleindochter denkt er toch iets genuanceerder over. "Hoeveel onschuldige slachtoffers moeten er vallen voordat verdedigen overgaat in aanvallen?"
Oma zucht maar weer eens.
"Kind, ik weet het, het is een moeilijke en lastige situatie daar. Ik moet bekennen, ik ben zo gewend om zeer kritisch te zijn op commentaar tegen Israël, vanwege hun geschiedenis, maar soms weet ik gewoon niet wat ik er van moet denken."
Ze zijn bijna klaar met het afwikkelen van hun boodschappen.
"Maar ik vraag me toch iets af," zegt oma, terwijl haar kleindochter afrekent met haar pinpas. "De Mossad, dat is toch een van de beste veiligheidsdiensten in de wereld? Die waren toch gewaarschuwd voor die aanslag op 7 oktober? Waarom hebben zij dan de beveiliging niet opgeschroefd? Geloofden zij het niet, hebben ze het beste er maar van gehoopt of hebben ze het gewoon genegeerd, en gedacht: mocht het er toch van komen, dan heeft de regering een stok om keihard mee te slaan?"
Mij valt een "service-moment" - steekproef, controle, of hoe ze het tegenwoordig ook noemen - ten deel, dus hoor ik het antwoord van de kleindochter op de gedachtegang van haar oma niet als zij door de schuifdeuren naar buiten lopen.
Het geeft wel te denken, zou het kunnen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten